روح من دیوانه پرواز...

گل يخ
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ روز ٢٦ مهر ۱۳۸٥
 

راز را ..

           روی ماه نگذار

                               همه می بینند .

سینه ام از بوسه های تو خیس است یا شبنم ي بی بهانه !

پ ن : با توست که انگار همه رنگ ها آشنایند + 


 
 
قصه
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ روز ٢٤ مهر ۱۳۸٥
 
بیا    تا    برایت    بگویم    چه    اندازه    تنهایی    من   بزرگ    است.
 
دارم به این واژه ها نگاه می کنم که میخواهند راوی غصه ها و قصه های من باشند
میان ِ من و تو و نگاه هایمان گم می شوند انگار ..
 
و     عشق      و       تنها      عشق
مرا       به         وسعت        اندوه      زندگی ها        برد
مرا       رساند         به        امکان      یک       پرنده شدن

می بینی چه زود خودشان را به « سلام » می رسانند
و ما چه زودتر " اشک " می شویم .
 
دچار          باید              بود
و          گرنه          زمزمه        حیرت         میان           دو         حرف
حرام            خواهد             شد
 
وقتی هر لحظه اندوهی نو متولد می شود .. ،
کدام خط می تواند رسام دلتنگیم باشد ؟
 
چه       خوب       یادم         هست
عبارتی       که       به      ییلاق        ذهن         وارد       شد
وسیع باش و تنها         ..          سر به زیر و سخت
 
به گمانت مرهم ، خاموشی ست ؟
 
من       از          مصاحبت          آفتاب         می آیم
کجاست          سایه ؟
.
ستاره..
سبزی حال و هوای امشب را به فال نیک بگیر و سحر را به نظاره بنشین
این است تمام راز حکایت ما

 
 
 
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ٤:۳٦ ‎ق.ظ روز ٢٠ مهر ۱۳۸٥
 
آن کس است اهل بشارت که اشارت داند       نکته ها هست بسی محرم اسرار کجاست
 
حالا که دانسته ای رازی پنهان شده در سایه جمله هایی که می خوانی ، حالا که نقطه نقطه این کلام را آشکار میکنی ، شهد ِ شراب مینو به کامت باشد ؛ چرا که اگر در دایره قسمت ، سهم تو را درد داده اند ، رندی هم به جان شیدایت سپرده اند تا کلمات پیش چشمانت خرقه بسوزانند . پس سبکباری کن و بخوان ./شرق بنفشه .شهریار مندنی پور
..
همین جایی که من هستم !
..
مهم اینه که تو میدونی یکی هست که دوسِت داره و تو هم دوستش داری .. نه .. یه چیزی فراتر از این هاست .. همان رگ ِ پنهان رنگ ها شاید .. من ایمان دارم .. تو دوسم داری .. من دیوونتم .. و گمونم از فرط این علاقه پاک خل شده ام این روزها ! پیش خودم میگم کاش میشد به جای این 14 ساعت نخوردن ها ، لال شد .. تا وقتی که اگه چیزی گفتی باد هوا نباشه .. می بینی ، جواب سلام واجبه .. و تو سعی میکنی منو از این سکوت خلاص کنی .. اما این یکیو خودت یادم دادی .. چکار کنم که شیرینی بعضی چیزا رها کردنشون رو سخت میکنه . مثل این گیسوان بلند بلندی که دست به دست آشفتگی هام دادند و دلتنگی می بافند ... بعد هم آینه ای از آن سوی همه این دیوار ها لذتش را می بَرد .. غافل از آنکه یک نفر دارد می سوزد .. پر پر می زند و هیچ ... ه  ی چ نمیگوید ..
و من اون دستی که صورتم ُبپوشونه و چشمام رو از لای انگشتاش نگاه کنه تا من هیچیو پنهان نکنم رو بیشتر دوست دارم . چشمام میپرن همونجایی که دلم پر میزنه .. اما این که دیگه نقش نیست ؟ این خود ِ روح .. عین روح زندگانی . با این همه .. چشمام رو ازت پنهون نمیکنم  .. تا خوب ببینی .. تا اون چیزایی که نگهت داشته رو بندازی کناری و بیای .. آره .. دلم تنگه واسه  اون دوتاخط بی فاصله که نفس هاشونم فاصله ای نبود .. و نیست .
ببین
تو در من تمام شدی ..
و من در تو .
...
و باور کن که این ترانه سطر آخری ندارد ...
.
حالا هم جای این زل زدن ها .. دستم رو محکم بگیر .. و بیا با اون دستمون هوارو ورق بزنیم .. هیچ کجای این راه موطن نیست و همه جاش هست ! باید از این منزل ها گذر کرد .. دور یا نزدیک .. راه با رفتن شناخته میشه و ما با رفتن پرداخته .. این صیقل خوردن ها درست همان چیزی ست که میخواستیم ... همه ی همان چیز ..
بوی خدا تو کوچه هاست
معطل هیچی نمون هم ستاره ام .
 
پ ن : میدونی خواهری  چی میشه که همه اون حرفا شروع میشه و با یه بغض ناتموم میمونه ؟ میدونی کدوم راه این بیراهه  ها رو تموم میکنه .. میدونی ته نگاه من و تو چیه ؟ 
توی تموم این روزا تنها چیزی که آرومم میکنه .. تکرار مکرر این نشونه ست ..
 
و ما هُوَ اِلّا ذکرٌ لِلعالمین

 
 
همه ی من
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ۱:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۳ مهر ۱۳۸٥
 

آن قدر زیاد خوابت را دیده‌ام
آن قدر زیاد با سایه‌ات راه رفته ام، حرف زده‌ام
آن قدر سایه‌ات را دوست داشته‌ام
که دیگر چیزی از خودت برایم باقی نمانده...

«روبر دسنوس»

اینم یه روی خوش ... باور کن ! ( + )



 
 
گنـــــــــاه
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ۱:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱٠ مهر ۱۳۸٥
 

این بی گناهی .. خواب آلوده شده

.

.

مثل بلوغ تــکه ابری در طلـــوع دم ِ صبح

بودنم را

پشت یک رویـــا

جا میگذارم

و می روم

.

.

این بار .. تنهای ِ تنها .

 


 
 
حسرت
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ٩:٥٩ ‎ق.ظ روز ٧ مهر ۱۳۸٥
 

نفس مي زند موج
نفس مي زند موج
 ساحل نمي گيردش دست
 پس مي زند موج
 فغاني به فرياد رس مي زند موج
من آن رانده مانده بي شكيبم
 كه راهم به فرياد رس بسته
دست فغانم شكسته
 زمين زير پايم تهي مي كند جاي
 زمان در كنارم عبث مي زند موج
نه در من غزل مي زند بال 
 نه در دل هوس مي زند موج
رها كن رها كن
 كه اين شعله خرد چندان نپايد
يكي برق سوزنده بايد
 كزين تنگنا ره گشايد
 كران تا كران خار و خس م يزند موج
گر ايننغمه اين دانه اشك
 درين خاك روييد و باليد و بشكفت
 پس از مرگ بلبل ببينيد
چه خوش بوي گل در قفس مي زند موج

                                        "فریدون مشیری"

با این همه لعن و نفرین ، آسون میشه این در و دیوار رو سیاه دید

چراغ اتاقم که قرمز ِ

بالای در هم میزنم : عبور پیاده ممنوع .. حتی شما دوست عزیز !

...

..

.

همیشه باید دلیلی برای حسرت داشته باشی ؟

 


 
 
.
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ روز ٦ مهر ۱۳۸٥
 

معشوقه ام را

دیشب

در  س ک و ت

کشتم .


 
 
هبوط
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ٤:٥٥ ‎ب.ظ روز ٤ مهر ۱۳۸٥
 

نقطه ها ، همه ی فریادهایمانند ..

و من به ایمان می اندیشم .

.

.

نوری هبوط می کند ،

شب آغاز میشود ،

ربنا لا تواخذنا ان نسینا او اخطانا

و لا تحمل علينا ما لا طاقت لنا به

..

فاصله ها نیز همه فریادند ..

هراسی شیرین .. بند بند دلت را به ویرانی میکشاند .. !

انگشتانش را یکی یکی و آرام میان پیشانیت میکشد .. نگاهت میکند و می گوید : این رگ خواب است ؛

 نه مثل همیشه .. هرروز و هرجا .

 می گوید که : فرصت زنده است .. نباید که بمیرد ..

و هزاران باره می خواند و میداند که آیینه ایست در نگاه تو .. :

حول حالنا الی احسن الحال

.

.

من و تو باید که بمانیم ..

 شبی آغاز خواهیم کرد

در سکوت خانه کم و بیش خودرا خواهیم دید

 و چگونه بودن را زندگی خواهیم کرد ..

.

.

اشکم بر خاک ؛ به تو می گویم که بخند ..

و تو .. در تقاطع سلام ، همنشین خورشید می شوی ..

من .. می بوسمت و ماه می شوم

.

.

برگی میروید

قصه ای تمام می شود

و روز به حد ِ شکستگی در باد ، حضوری را در آغوش میکشد

.

.

و من به ایمان می اندیشم

و باید که جز خدا نیندیشید

زیرا که  << خدا >> رهاترین است .      نیمه شبی نزدیک / آذرباد

پ ن :

 این شعر رو با صدای استاد شجریان بی اندازه دوست دارم ..

و چقدر که با این روزهایم همنوایی دارد ..

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم

بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینـــــم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یـاد

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

جهان پیر است و بی بنیاد از این فرهاد کش فریاد

که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینــــم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست حاکم اوست

حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزینــــم  ( لسان الغیب )

 


 
 
سايه به سايه
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ٧:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱ مهر ۱۳۸٥
 

از این جا تا اونجا

از من ِ بی من  تا من

نقطه رو گذاشتی آخر این خط یا هنوز فاصله ای!!

...

حالا خوب میدونم چرا این نوا رو که می شنوم همه خط خطی های روحم یه جا گرد میشن و میشینیم به هم زل میزنیم و منتظریم تا یکی بهانه رها شدن رو بده به همه ،

خب اونم منم ...

یه بی بهانه !

.

.

پ ن : میگن فرشته روزش رو با گریه افطار میکنه