روح من دیوانه پرواز...

تاريک روشن
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ٩:٤٧ ‎ق.ظ روز ۱٠ آبان ۱۳۸٥
 

صدایی مدام تورا در خودت می خواند ...

ت ن ه ا ی ی   ب ه   س ک و ت    اش اره   م ی ک ن د

و  س ک و ت   ب ه    ت ن ه ای ی

 و  آی ی ن ه    ب ه   ت و

.

.

چقدر این واژه ها کوچکند و حقیر

تاریک و روشن این روزها را کجا جا دهیم

کجا ؟ که از غم  به رعشه نیفتند  و از شادی هوایی نشوند

این پاییز با برگ های هنوز سبز ِ بی حاصل ؟

.

.

رنگ دلم از سرما پرید ِ

دلم توی دستم ِ

دستم روی چشمات ..

تو ..

 پناهی ، آغوشی ..

   بی دغدغه !

.

.

به قول سهراب :

من با ت ا ب

من با ت ب

خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ام .