روح من دیوانه پرواز...

همصدای همخونه ...
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ۱۱:٢۸ ‎ق.ظ روز ٢٥ تیر ۱۳۸٤
 

 

کنار رود  که تنهاييم رو به دستش دادم .. که نه بيرنگ شد و نه تلخ ... خمی به ابرويش نديدم ... پريشون هم نشد .

سپردم به دلش ... که غسلش بده به پاکيش... شايد ..!

می بردش ... کجا ؟

ميدونم که بن بست نيست .. يا اگرم هست اونقدر بزرگه که گوشه ای امون بده به دلتنگيم.

               بن بست يه رود ... کجاست ؟

                                  درياست ... اقيانوسه ؟ ...... يا  خدا ؟

پای ديوار سرنوشت يه رود چيه ؟ چی نوشته ؟

                              کدوم پيچک ميتونه اسيرش کنه ؟

        کی همراهش ميره تا برسه به سرنوشتش ؟

 

اونقدر خود خواهی که واسه هيچکس و هيچی آينه نميشی

                                                                  هيچ وقت

فقط ميشه کنارت نشست و حسرت خورد به چشمای عبورت

     که حتی تو سياهی شب هم سکوت نميکنن .

 ببينم تو چرا وقت رفتن اينهمه بيتابی ؟

واسه نموندن و رسيدن چه ميکنی ؟

هيچی جلودارت نيست ... هر سد و دستی که باشه  مجبور ميشه راهت رو باز کنه

وگر نه ... نابودش ميکنی ...

                   چه عشقی !

وقتی ميرسی ... وقتی انتظارت تموم ميشه

             انگار نه انگار که خسته ای . !

تو آغوش آرزوت پناه ميگيری و يادت ميره چه بی پناه بودی !

بی صدا ميشی ... نه خروشی داری و نه بی تابی !

 آروم آروم .... همصدای عشقت ميشه ...

همصدای خونه .. !

 و

 همصدای همخونه !

       

                                   ــ آذرباد ــ