روح من دیوانه پرواز...

 
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ٢:٥٢ ‎ق.ظ روز ٦ فروردین ۱۳۸٤
 

 

«‌ رنگ خدا »

    من ... در ابتدای خود مانده ام ...

    نمی دانم کجايم ... نمی دانم اينجا کجای من است ... !!!!

    اما ...

            اما می دانم ...

   تنهای تنها ... نهايت بی نهايت توست که ريسمان هراس سرسپردگی هايم شدست .

   تنها تو به داد دل من گوش می دهی و بس ...

 

   مهربانم ...

   تو از دريچه چشمان من می بينی ...

  تلخی های دل را ...   سردرد های مدام ... زخم های کهنه ...

  چراهای بی جواب ... نگاه های حيران ... پريشانی ام ...

   بن بست های بی حساب ...  راه های نرفته ... و بيراهه های رفته ....

  و پای خسته و دل شکسته ام را ....

  می دانم می بينی ....

 

  دل ندارم که خوش باشد يا ناخوش ...

  اندکی سنگ شده ام انگار ...

        شايد از هراس دوباره گزيده شدن ...

                                   دست و دلم ميلرزد ...

                       می بينی ؟؟؟

 

  اما ...

         به سخاوت تو ... دل خوش می کنم .

  می دانم تو مهربانی هستی که هيچ گاه نامهربان نمی شوی ...

  کران بی کرانت ... 

          گستاخم می کند ...

                       که بخواهم و خســــــــــته نشوم .

 

  در ميان گم کرده هايم ... چيزی يافته ام ...

              ـ‌ــ‌‌ غنيمتی قيمتی ـــ  

  « ره سپردن در سياهی رو به روشنی ... زيباست »

 

  اين را هم بدان ...

      تنها عطر حصور توست ...

                      خوشی ثانيه های بسته و خسته ی اين دل .

 

  تو ... نمی روی ...

   تو ... با من می مانی  ...

   تو ... در غربی من می مانی ... !!!

   تا غروب ها صدايت کنم ... و

                   صدايم را پاسخ گويی ...

   می خواهم غروب هايم رنگ تازه ای گيرند ...

                           رنگ عشق ...

     ... رنگ خدا ...

                                              ــ آذرباد ــ