روح من دیوانه پرواز...

به همين سادگی
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ۱٠:٥٦ ‎ق.ظ روز ٥ دی ۱۳۸٤
 

بچه که بودم ، همیشه تو جعبه مداد رنگی ، یکی زودتر از بقیه تموم میشد « مداد رنگیه آبی »

بعد یه مدت مدادای کوچیک شده رو کنارهم ردیف می کردم و می گفتم :

دوست نداشتم نگهتون دارم واسه روز مبادا ... الآن می خوام آسمون نقاشیم آبی باشه ،

            آبیه آبی .

افق نقاشی هام ، یکی دو سانت بالاتر از خط کاغذ بود و بقیه اش می شد آسمون

بعدش هم پر می شد از پرنده ها .!

یه وقتایی قانونم رو بهم می زدم ... مثلا آسمون می شد سبز یا قرمز ... اما خوشم نمیومد

انگار زور بود ... تحمل رنگی غیر از آبی ... تصور رنگی غیر این رنگ ... این یه رنگی

حالا هم همینه ... رنگ آبی رو بوم ... سایه روشن ... بالا و پایین ، همه ش آبیه

هنوزم اول آسمون رو می کشم و بعدش پرنده و ...

قشنگ میشه ... اینجوری دوست دارم ... پرنده آزاد ِ هرجاش دوست داره پرواز کنه

گاهی به این فکر میکنم ، که هیچی مهم نیست !

هیچی مهم تر از اینکه « آسمان هرجا همین رنگ است »

میدونم این فقط یه تصور ... یه فکر و یا شاید یه توهمِ

آسمون آبی نیست ... من آبی میبینمش ...همون طور که خیلی از آدما سیاه میبینن

همه چیو ... حتی آدمای دیگه رو

باشه ... مهم نیست ... من بازم دوست دارم آسمون آبی باشه . آبی ببینمش .

چیزی غیر این رو دوست ندارم تصور کنم ،

مهم یک رنگیه

آره مهم همینه که :« آسمان هرجا همین رنگ است »

آبیه آبی .

دوست دارم پرنده آزاد باشه هر جاش می خواد پرواز کنه

دوست دارم پرنده ، پرنده باشه

..

. آره ... به همين سادگی                                                             

                                                                           آذرباد

           

                                                                     به همین سادگی

 

پ ن : قرار نیست هميشه همه چیو ببینی تا باور کنی که هست !

اما خب گاهی بد نیست چشماتو باز کنی و ببینی اون بهترین ِ تنهاترین چی نشونت میده .!