روح من دیوانه پرواز...

قصه
نویسنده : ــ آذرباد ــ - ساعت ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ روز ٢٤ مهر ۱۳۸٥
 
بیا    تا    برایت    بگویم    چه    اندازه    تنهایی    من   بزرگ    است.
 
دارم به این واژه ها نگاه می کنم که میخواهند راوی غصه ها و قصه های من باشند
میان ِ من و تو و نگاه هایمان گم می شوند انگار ..
 
و     عشق      و       تنها      عشق
مرا       به         وسعت        اندوه      زندگی ها        برد
مرا       رساند         به        امکان      یک       پرنده شدن

می بینی چه زود خودشان را به « سلام » می رسانند
و ما چه زودتر " اشک " می شویم .
 
دچار          باید              بود
و          گرنه          زمزمه        حیرت         میان           دو         حرف
حرام            خواهد             شد
 
وقتی هر لحظه اندوهی نو متولد می شود .. ،
کدام خط می تواند رسام دلتنگیم باشد ؟
 
چه       خوب       یادم         هست
عبارتی       که       به      ییلاق        ذهن         وارد       شد
وسیع باش و تنها         ..          سر به زیر و سخت
 
به گمانت مرهم ، خاموشی ست ؟
 
من       از          مصاحبت          آفتاب         می آیم
کجاست          سایه ؟
.
ستاره..
سبزی حال و هوای امشب را به فال نیک بگیر و سحر را به نظاره بنشین
این است تمام راز حکایت ما